Het was donker. Alleen een klein lampje brandde in de verder stille woonkamer. Ik zat op de bank met mijn laptop op schoot, terwijl naast me onze pasgeboren dochter diep lag te slapen in haar babynestje. Zo dichtbij elkaar, precies zoals ik het fijn vond. Maar terwijl zij droomde, zocht ik. Ik zocht naar een manier om dat brandende vuurtje in mij — mijn creatieve uitlaatklep fotografie — eindelijk een vorm te geven. Ik zocht naar manieren om mijn eigen fotografiestijl te vinden, want dat ik hier iets mee móest, wist ik zeker.
Maar diep vanbinnen knaagde het
Direct voelde ik die bekende vlaag van schuld. Waarom had ik dit nu nodig? Waarom kon ik de rust niet vinden om gewoon ‘alleen maar’ moeder te zijn in dit moment? Het verlangen om te creëren voelde bijna als verraad aan dat slapende meisje naast me.
Dat ik wilde fotograferen stond niet ter discussie, maar de manier waarop wrong aan alle kanten. Ik staarde naar de Pinterest-plaatjes: perfect gestylede gezinnen in perfect gestylede huizen, alles in beige en zonder kruimels. Ik had het geprobeerd, echt waar.
De jas die niet paste
Die jas paste me simpelweg niet. Het voelde stijf, gemaakt en leeg. Ik wilde niet de perfectie vastleggen; ik wilde ons échte leven vangen. Maar hoe doe je dat als de wereld je vertelt dat het anders moet?
“Ik wilde niet de perfectie vastleggen; ik wilde ons échte leven vangen. De ruis, de chaos en de onbewaakte momenten wilde ik juist niet vergeten.”
Al zoekend kwam ik terecht bij de online workshop Find your Voice van Wianda en Raisa. Twee fotografen die ik al lang bewonderde om hun authentieke stijl van fotograferen én ondernemen. Op dat moment viel het kwartje: ik hoefde niet te kiezen tussen mijn moederschap en mijn ambitie. Ik kon mijn eigen weg vinden, in mijn eigen tijd, juist door die twee werelden te combineren.
Ruis, chaos en onbewaakte momenten
Op de momenten dat mijn dochter sliep, kroop ik achter de laptop en dook ik volledig in mijn eigen proces. Ik leerde dat mijn stem als fotograaf niet zat in het volgen van trends, maar in het durven kijken naar wat er voor mijn neus gebeurde. Ik ontdekte dat de momenten die we vaak willen wegpoetsen — de rommel, de tranen, de echte connectie — juist de beelden zijn die ertoe doen.
Dat moment op de bank was de start van mijn ‘tijdscapsule’. Het was het besef dat fotografie voor mij niet gaat over het regisseren van de realiteit, maar over het simpelweg vastleggen ervan.
Kiezen voor authenticiteit
Het resultaat is de fotograaf die ik nu ben: iemand die de modderige knieën, de slappe lach én echte emoties verkiest boven de geposeerde glimlach. Want dát is het verhaal dat het waard is om te bewaren. Ik regisseer niet langer; ik observeer. Ik zoek niet naar het perfecte plaatje, maar naar de perfecte herinnering.
Fotografiestijl | Mentortraject fotografie | Mentoring | 1-op-1 sessie voor fotografen | Portfolio review | Fotograaf Zuid-Limburg | Fotograaf Heuvelland | Fotograaf Maastricht | Workshop fotografie Zuid-Limburg
